|
PERSKNIPSELS / YOUTUBE / VIDEOTRAILER
Een leider worden.
Er zijn er die het doen voor de eer.
Omdat ze graag macht hebben.
Omdat ze zo graag, graag gezien willen zijn.
Of omdat ze denken dat ze er rijk van zullen worden.
Ben heeft het gedaan omdat hij niks beters te doen had.
En ook een beetje omdat Eva het hem vroeg.
“Honden hebben liefst dat iemand hen zegt wat ze moeten doen.
Honden die geen leiding krijgen, worden bang. En vals.”
Dat zei ze.
Toen al had hij haar willen kussen.
En hij dacht in haar ogen hetzelfde te zien.
Hij had het moeten doen.
Maar hij zei enkel:
“Misschien hebt ge gelijk.”
En nu zit hij ermee.
Ben is een hond. Dat moet ge maar aannemen. Een hond die, op doortocht naar elders, in de stad terechtkomt. Hij leert er Jaco kennen én de bloedmooie Eva. Hij wordt leider van hun roedel en blijft in de stad. Als een meute nieuwe honden hen bedreigt, roept Ben op tot rust. Maar Jaco wil vechten. Moet Ben kiezen voor zijn vriend? Of voor de vrede?
Pieter Genard heeft een verhaal geschreven over vriendschap, moed en verantwoordelijkheid. Een verhaal zonder rare woorden, vergezochte filosofie of (pseudo)wetenschap. Een verhaal waarin dingen gebeuren die voor zich spreken. Er zijn achtervolgingen en ontsnappingen. Er wordt in gelachen, gevochten, gekakt en gekust. Maar er zijn ook twijfels en moeizame gesprekken. Want zelfs een klein kind weet dat samenleven soms prachtig is en soms vandenhond.
Een beestig verhaal op gitaar & drum, voor jonge tieners met of zonder hun ouders.
Pieter Genard kan wonderlijk mooi vertellen. Hij vertolkt het personage hond en tegelijkertijd neemt hij daar een aangename afstand van. Dat zorgt - samen met de gelaagde soundtrack - voor een poëtische vertelling die jong en oud weet te boeien. (Tuur Devens in De Bond)
Genard acteert subtiel, nu eens observerend, vervolgens vervaarlijk blaffend. Een welkome dubbelheid die zich ook in de muziek laat voelen... Vandenhond kaart ongedwongen grote thema’s aan: de allochtonenproblematiek, maar evengoed zaken die het hart aanbelangen zoals liefde en vriendschap. De voorstelling is én poëtische dierenfabel én actuele mensenparabel. (Liv Laveyne in De Morgen)
We spelen Vandenhond niet meer in Leuven en ook niet meer op tournee, maar geven de voorstelling een koninklijk afscheid met een reeksje van zes in HETPALEIS in Antwerpen.
FOTOREPORTAGE
|
